8.11.16

ESCOLMA PASADA-PRIMAVERA-II



II

POEMA DE AMOR

ACHEI, xa, a miña figura
ausente
neste segundo, 
extenso
derivándo-te, fóra e a-dentro.

Creo que perturbo o teu silencio
ambiguo (de berros golpes, tontos)
cando non te flúo
e se é así, que me escindo
unha soa en te,
ámasme, e ámote.

Calada do ruido que falas
Ónde estás, preguntas,
Dende aquí te vexo, 
menguante
se me menguas

Agora
Sentindo a miña figura
presente, 
con pausa extensa
onde caben, infinitas
quérote, désexote, quérote
máis intenso
 De novo

No hay comentarios:

Publicar un comentario